Hashima

reż.: Seung-wan Ryoo | Korea Południowa 2018 | 132' akcja

Hashima to jeden z najbardziej kasowych filmów w historii koreańskiej kinematografii. W kinach obraz zobaczyło ponad 7 milionów widzów. Scenografia została zbudowana od podstaw na niewidzianą dotąd skalę. W obsadzie znaleźli się najbardziej popularni koreańscy aktorzy, w tym gwiazda filmu Lament Hwang Jung-min i młoda aktorka z filmu Zombie Express Kim Su-An.  

 
1945 rok, Korea znajduje się pod japońską okupacją. a II wojna światowa zbliża się do końca. Lee Gang-ok, jest szefem orkiestry i zarabia na życie grając zakazaną jazzową muzykę. Gdy próbuje przedostać się ze swoją córką i zespołem do Japonii, okazuje się, że cała grupa została oszukana. Japońskie wojsko zmusza ich do wyjazdu na małą wyspę, Hashimę, do pracy w kopalni węgla.  
 


 
NAGRODY I FESTIWALE 
 
Blue Dragon Awards 2017 Najlepsza scenografia Popular Star Award Najlepsza aktorka drugoplanowa - Jung-hyun Lee  (nominacja)  
 Buil Film Awards Najlepsza aktorka drugoplanowa  - Kim Su-an  Najlepsza scenografia Najlepsza muzyka (nominacja) 
 Nagrody Koreańskich Krytyków Filmowych  Najlepszy film roku Najlepsza scenografia 
 The Seoul Awards Najlepsza aktorka drugoplanowa - Lee Jung-Hyun Nagroda specjalna - Kim So-an Najlepszy film (nominacja) Najlepsza aktorka - Kim Su-an (nominacja) 
 
Sitges International Fantastic Film Festival Najlepszy pełnomatrażowy film zagraniczny 



HASHIMA – japońska opuszczona wyspa położona 15 kilomatrów od Nagasaki. Potocznie zwana jest Wyspą – Okrętem wojennym.  Ma około 480 metów długośći  oraz 160 metrów szerokości. Historia Hashimy sięga końca XIX wieku, kiedy odkryto na niej duże złoża węgla kamiennego. Właścicielem kopalni został koncern Mitsubishi. Wyspa została rozbudowana, a jej brzegi wzmocnione, co nadało jej wygląd przypominający okręt wojenny. Do lat 30-tych XX wieku Hashima stała się ważnym ośrodkiem przemysłowym, a na jej terenie powstała fabryka sprzętu zbrojeniowego. Podczas II wojny światowej, w latach 1940-1945 duża grupa koreańczyków została zesłana na wyspę do pracy. Młodzi Japończycy byli wcielani do wojska, więc brakowało osób do pracy. Koreańczycy nazwali tę wyspę „piekłem na ziemi” oraz „wyspą więzieniem”. Zmuszani do pracy na głębokości 1 kilometra w temperaturze 45 stopni Celsjusza, byli ciągle narażeni na niebezpieczne wybuchy gazu. Chłopców wykorzystywano do kopania w małych i wąskich korytarzach, w których nie mieścili sie dorośli. Robotnicy przymusowi żyli w bardzo złych warunkach. Wielu z nich zmarło z wycieńczenia.  Po wojnie kopalnia funkcjonowała nadal. W czasach największej prosperity Hashima była jednym z najgęściej zaludnionych obszarów na świecie. Powstały tam szkoły, sklepy, przedszkola, szpital czy kino. W 1974 roku kopalnia została zamknięta. Wszyscy mieszkańcy opuścili wyspę.  

 
KONTROWERSJE 
 
5 lipca 2015 roku, wraz z 23 innymi obiektami, Hashima została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO pod wspólną kategorią „Miejsca japońskiej rewolucji przemysłowej okresu Meiji: metalurgia, przemysł okrętowy I górnictwo”. Podczas procesu zgłoszenia Japonia i Korea spierały się, czy historia pracy przymusowej powinna zostać ujawniona. Ostatecznie, Japoński rząd zaakceptował zalecenie komieitu UNESCO, aby „historia każdej ze stron była klarowna” oraz żeby zbudować świadomość istnienia przymusowej pracy Koreańczyków w latach 40-tych XX wieku. W ciągu dwóch lat od podpisania porozumienia, deklaracja ze strony Japonii nie została wypełniona. Firma Mitsubishi będąca właścicielem obiektu w czasie wojny przeprosiła amerykańskich i chińskich pracowników przymusowych. Więźniowie z Korei nie otrzymali ani przeprosin ani reparacji. Obecnie Hashima funkcjonuje jako atrakcja turystyczna.  


 
Największym wyzwaniem podczas produkcji filmu było odtworzenie oryginalnego wyglądu wyspy. Scenograf Lee Hwo-kyung, odwiedził Hashimę i przestudiował wszystkie źródła mówiące o tym jak obiekt wyglądał na początku XX wieku. Przygotowanie projektu zajęło 3 miesiące, a budowa ogromnej dekoracji w mieście Chuncheon – 6 miesięcy. Plan zdjęciowy obejmował kilka lokacji w obrębie Hashimy, w tym osławione „schody do piekła”, obiekty kopalniane, kompleks mieszkalny czy ubikacje. Wielkość powstałej dekoracji wynosiła około 2/3 faktycznego rozmiaru wyspy.  
 
Lee Mogae – autor zdjęć znany z takich filmów jak Opowieść o dwóch siostrach (2003), Dobry, zły i zakręcony (2008), Ujrzałem diabła (2010) pracował przy Hashimie po raz pierwszy z Ryoo Seung-Wanem. Twórcy postanowili użyć bardzo szerokich obiektywów i specjalnego sposobu filmowania, do nagrania sekwencji grupowych.  
 
Lee Sung-hwan - mistrz oświetlenia, był kolejną osobą odpowiedzialną za stronę wizualną filmu. Aby nadać scenom autentyczności użyto zarówno współczesnego sprzętu oświetleniowego, jak i żarówek oraz pochodni. Aby uzyskać jednakową kolorystykę zdjęć przy scenach plenerowych użyto specjalnych 30–metrowych kawałków jedwabiu. Pozwoliło to zmniejszyć intensywność światła słonecznego oraz przyciemnić obraz. 

Do pobrania